Na een lange internationale vlucht van Frankfurt naar Beijing en een binnenlandse vlucht naar Harbin (ten noorden van de hoofdstad) zetten George en ik voet op Chinese bodem. Voor ons beide de eerste kennismaking met China. Op de luchthaven van Harbin worden we ontvangen door een heel ontvangscommitee. Het blijkt dat we het eerste internationale team zijn dat is aangekomen.
Op weg naar de stad blijkt al snel dat het alleen niet gemakkelijk zou zijn om het hotel te bereiken. Overal grote borden, maar de Chinese tekens zeggen ons helemaal niets. Harbin blijkt een grote industriestad te zijn en het duurt dan ook even voordat we er zijn. Na aankomst in het hotel, nemen we een douche en zijn we van plan nog wat te slapen. Na een reis van 24 uur is dat wel prettig. Maar het ontvangscommitee denkt daar anders over. Door de geldschieter van het evenement zijn we uitgenodigd voor een Chinese maaltijd. Eenmaal aan tafel, verschijnt het ene na het andere warme gerecht en dat valt niet mee als je met een ontbijtgevoel rondloopt en aan yoghurt met muesli denkt. Maar de gerechten smaken prima en met stokjes eten gaat ons goed af. Aan tafel blijkt dat luidruchtig smakken en boeren en scheten laten goede gebruiken zijn om te laten blijken dat het eten goed smaakt. George en ik kijken elkaar aan bij al deze onverwachte geluiden en moeten moeite doen om niet de slappe lach te krijgen. Dit lukt redelijk.
Na de maaltijd willen we de stad gaan verkennen, aangezien we morgen al naar Yichun vertrekken voor de wedstrijd. De organisatie staat erop dat we vergezeld worden door twee Chinese studentes, die redelijk Engels spreken en min of meer fungeren als tolk en begeleider. Met hen lopen we naar het centrum. De winkels blijken op zondag geopend en het is een enorme drukte in de stad. Later zal blijken dat deze mensenmassa nog klein was in vergelijking met alle andere bezoeken aan steden en interessante bezienswaardigheden. Na een lange, autovrije, winkelstraat, komen we aan bij een grote rivier, die langs de stad loopt. Hier zitten de Chinezen lekker te relaxen; ze eten en drinken wat en veel mensen nemen de boot naar de andere kant van de rivier. George en ik willen de andere oever ook graag verkennen en dus nemen we plaats in een watertaxi die ons naar de andere kant brengt. Aan de overkant blijkt dat we terug moeten, aangezien de meiden, andere Chinese teams van het vliegveld moeten halen. Het lijkt ze onmogelijk dat we ons alleen door de stad begeven, maar na wat overredingskracht 'mogen' we alleen achterblijven. De andere kant van de rivier blijkt een groot park te zijn met aan de rivier kleine strandjes. De Chinezen genieten volop van het weekend en liggen in het water of drinken bier, terwijl de bbq goed vol ligt. In het park zelf kun je fietsen huren en er zijn kleine attractieparkjes. George en ik vermaken ons prima en na terugkomst in het hotel is het al avond. We lopen nog een locale biertent in waar je werkelijk alles kunt eten en drinken; we zien varkenspoten, eendenhoofden en alle soorten insekten, die je je maar kunt wensen. We besluiten het avondeten over te slaan en het bed in te duiken. We krijgen weinig mee van de teams die nog aankomen en vallen na een dikke 32 uur in slaap.
De volgende ochtend aan het ontbijt blijkt een team uit Indonesië te zijn aangekomen en tevens is een aantal teams uit China gearriveerd. We maken kennis en na het ontbijt maken we ons gereed voor vertrek naar Yichun. Uiteindelijk lopen we nog een klein rondje door de stad, aangezien een aantal buitenlandse teams in de ochtend op de luchthaven landt. Rond 11:00 vertrekken we met de inmiddels aangekomen Tsjechen en Nieuw Zeelanders naar Yichun. De vier uur durende rit voert ons langs rommelig landschap en werkelijk overal in de steden waar we doorheen komen, wordt gebouwd aan enorme appartementen complexen. Volgens ons is China een grote bouwput. Tussen de steden liggen grote plakken landbouwgrond en deze omgeving blijkt de mais- en graanschuur van China te zijn. Je hebt natuurlijk ook wel wat voorraad nodig om 1.3 miljard mensen van voedsel te voorzien. Nergens zien we bergen of heuvels en we vragen ons dan ook af waar geraft kan worden. Na aankomst in het hotel kletsen we vooral verder met de Tsjechen en de Nieuw Zeelanders en we lopen kort een rondje in de omgeving van ons hotel. De overige teams arriveren pas laat op de avond. We eten gezamenlijk met de internationale teams en duiken daarna vroeg het bed in.
Op de trainingsdag (maandag de 11e Agustus) is het druk aan het ontbijt. Alle internationale en Chinese team zijn aanwezig en we gaan overal langs om handen te schudden en iedereen te begroeten. Er zijn in totaal 10 internationale teams uit Australië, Nieuw Zeeland, Indonesië, Japan, Rusland, Hongarije, Zwitserland, Tsjechië, Engeland (dames team), Nederland. De Chinese teams komen uit verschillende provincies en dat betekent dat sommigen een net zo lange reis achter de rug hebben als de Japanners of Indonesiërs. Na het ontbijt vertrekken we met een bus naar de rivier. In de bus blijkt dat we, zowel aan de voor- als de achterkant, een politie escorte krijgen. Iedereen moet wijken voor het 'internationale raftgeweld' en in de bus lacht iedereen er hard om. Er doemen wat kleine heuvels op en iedereen vraagt zich vooral af hoe het water eruit zal zien. Aangekomen op de locatie blijkt het water licht stromend te zijn, maximaal wildwater 1. Niemand kan een grijns onderdrukken en vraagt zich enigszins af of je hier nu voor naar de andere kant van de wereld moet vliegen. Maar als de Chinezen dat graag zien en je trip wordt betaald, dan is het antwoord alsnog snel gegeven. Natuurlijk! George en ik zullen voor het eerst plaatsnemen in een tweepersoons raft en overleggen met de andere teams over techniek en tactiek. We krijgen te horen dat de wedstrijd 8 km. bedraagt en dat we op hetzelfde traject gaan trainen. Iedereen denkt aan een zwaar traject, want 8 km op licht stromend water, dat is niemand gewend. Zeker niet bij 34 graden en een hoge luchtvochtigheid.
George en ik proberen van allerlei mogelijkheden (we zitten normaal beide rechts en dat is dus niet ideaal). Al snel blijkt dat onze eigen peddels het grootste probleem vormen. Ze zijn in dit lage en kleine bootje veel te lang en dat zorgt al snel voor kramp in de schouder. Uiteindelijk blijkt dat in het midden naast elkaar zitten (maar dan net iets versprongen, omdat George wat sterker is) de beste optie. We verbuiken verder weinig energie en 'soppen' rustig af. Na een dikke 70 minuten stappen we uit. Na de training praat iedereen na over de geringe hoeveelheid water en de zware race van morgen. Iedereen had toch wat meer water verwacht. In het hotel is het super gezellig aan het avondeten. Er worden veel ervaringen uitgewisseld over raftwedstrijden en Ek's en Wk's. Sommigen behelpen zich met de chop sticks en moeten noodgedwongen overschakelen op normaal bestek. Je moet toch iets binnenkrijgen om op te varen.
De wedstrijddag begint vroeg. Om 6:30 zitten we aan het ontbijt en snel daarna zitten we in de bus. Een tijdschema is er niet, dus we zien wel wat ons te wachten staat. In de buurt van de startlocatie verlaten we de hoofdweg en slaan we aan de andere kant een landweg in. Na 2 km. komen we op een groot open veld aan en daar blijkt de officiële opening te worden gehouden. Direct blijkt dat dit een hele 'happening' gaat worden, want we schatten dat er zo'n duizend man op de been is. Een kleine kopie van de opening van Beijing 2008 komt eraan.
Ieder team moet zich melden bij een schattig meisje dat een bordje van het desbetreffende land vasthoudt. Vervolgens lopen we in een lange parade langs het hoodpodium waar allerlei hoogwaardigheidsbekleders zitten: mensen van het Chinees Olympisch commitee, vertegenwoordigers van de provincie en de president van de IRF (internationale raftbond), signor Rafael Benitez uit Costa Rica. Aan onze linkerkant passeren we een enorme trommelformatie, een grote groep die allerlei vlaggen omhoog houdt en daarnaast nog allerlei kleurrijke dansgroepen. De Chinese vlag en de speciaal voor het evenement bedacht vlag worden gehesen en iedereen staat netjes in de houding terwijl het Chinese volkslied wordt gespeeld. Dit is waar de Chinezen erg goed in zijn, ook al vinden wij het 'over de top'. Niettemin geniet iedereen van dit enorme spektakel. Na de openingsceremonie verplaatsen we ons naar de startplek. In de bus begint iedereen over de route en is er hoop dat de wedstrijd wordt ingekort.
George en ik kleden ons snel om en beginnen aan de voorbereidingen. De Nieuw Zeelanders hebben een extra paar korte outrigger peddels bij zich (die bij kano wedstrijden op zee worden gebruikt) en die weten wij te bemachtigen. Dat scheelt alvast een flinke dosis kramp in de schouders. Daarnaast zoeken we onze boot op en zorgen we ervoor dat deze zo hard mogelijk is. Onze eigen peddels leggen we in de boot, om te slappe bodem te verstevigen. Hierdoor hangt deze minder ver in het water en dat vermindert de weerstand. Flesjes water mee voor de zekerheid. Nog even de startnummers ophalen en dan een korte warming up, want het is al warm genoeg. Kort voor de start blijkt de organisatie de wedstrijd te hebben verlengd met maar liefst 7 km! Dat betekent dus 15 km. over vrijwel vlak water. Dit gaat een lijdensweg worden. Met startnummer 16 van de 18 beginnen we aan onze tocht. We starten rustig, omdat we niet te snel willen verzuren. Dan kun je aan het einde alsnog veel tijd verliezen. Nog snel gooien we een aantal mueslirepen in de boot en dan melden we ons bij de start. De dames uit Engeland halen we al snel in en daarna weten we ook de Russen te achterhalen. Maar van achteren komen de Nieuw Zeelanders opzetten en die hebben echt veel snelheid in de boot. Het heeft geen zin om in dat tempo mee te gaan en dus moeten we hen laten gaan. We proberen zo veel mogelijk in steady state door te varen en zo min mogelijk te wisselen van kant. We combineren het wisselen met drinken, zodat we zo weinig mogelijk tijd verliezen. We worden helaas nog ingehaald door spooknummer 19, een Chinese boot en zelf halen we de Zwitsers en nog een andere Chinese boot in. We blijven gaan en hopen dat we dit tempo tot de finish kunnen voortzetten. We hadden gedacht dat de Hongaren nog een bedreiging zouden vormen, maar zij komen gelukkig niet langszij. We horen vrij dichtbij trommelgeluiden en denken dat de finish dichtbij is. Helaas blijkt dit tegen te vallen en moeten we toch nog een kleine 2 km. door peddelen. Dan komt de finish in zicht en we proberen er nog een kleine eindsprint uit te persen. Na de finish kunnen we niet anders dan een aantal minuten in de boot blijven zitten. We zitten echt stuk. Aan de kant staat een aantal andere teams al bij te komen. Iedereen heeft oververhitte gezichten en we zijn zeker niet de enigen die hebben afgezien. Helaas zijn er nog geen tijden en dus geen klassement bekend. We kunnen douchen om vervolgens een uitgebreide lunch te nuttigen in een splinternieuw gebouw. Ik krijg nog weinig weg met een verkleinde maag en drink vooral veel. Na de maaltijd moeten we nog wat vragen van journalisten beantwoorden alvorens we de bus nemen. Dan gaan de eerste geruchten dat de Japanners gewonnen hebben (wat niet vreemd zou zijn, aangezien dit een professioneel team is. Zij trainen meer dan 40 uur per week en worden daarvoor betaald) en dat ook Nieuw Zeeland hoog geeindigd is. Wij hopen dat we net de top tien hebben behaald.
In het hotel pakt iedereen wat rust. Vanvond is er nog een mooie afscheidsparty, voordat we terug vliegen naar Beijing. Bij het avondeten is de uitslag bekend.
1e plek: Japan (1,33,09)
2e plek: Nieuw Zeeland (1,33,39)
3e plek: China 1 (1,34,...)
Wij finishen als 12e in een tijd van 1,42,10. We waren graag in de top tien geeindigd, maar het niveau was hier hoog en tegen jongens die meer op lange afstanden trainen, dan dat wij doen, maak je geen kans. 9 minuten toegeven is niet wat je wilt, maar wij kunnen nu eenmaal niet 40 uur, of meer, in de week trainen. Wij zoeken wel een sponsor die dit mogelijk wil maken. Dus mocht iemand 7 gekke rafters fulltime willen laten varen, dan mag hij of zij contact met ons opnemen via www.raftteam.nl. Alvast bedankt!
's Avonds is er een mooi feestje in het hotel en sommige rafters hebben overduidelijk moeite hun eigen kamer terug te vinden.
Na het ontbijt wordt er afscheid genomen van een aantal Chinese teams. Zij worden op een treinstation afgezet, terwijl wij naar het vliegveld in Harbin vertrekken. George en ik hebben pas een vlucht in de avond, maar we hopen dat we eerder kunnen vliegen, zodat we de avond nog in Beijing kunnen doorbrengen met de andere teams. De organisatie heeft nog twee nachten een hotel voor ons geboekt en tevens is er zakgeld voor eten en vervoer per taxi. Ja, laat organiseren, maar aan de Chinezen over.
In Beijing volgen er nog aardig wat feestjes en met de andere internationale teams bezoeken we mooie highlights in de hoofdstad. We gaan naar de Chinese muur, bezoeken de verboden stad en doen het zomerpaleis van de diverse Ming dynasties aan. We lopen over het Tiananmen plein, waar in 1989 de studentenopstand werd neergeslagen en doen inkopen op de grootste 'namaak markt' ter wereld.
Na 10 dagen China moeten we weer terug naar huis. Een top ervaring en een directe beloning voor de tweede plaats op het NK 2009. Rest ons nog onze teammaten te bedanken! Als zij geen kinderen hadden gehad of vaste relaties, dan was het niet ondenkbaar geweest, dat we niet aan de beurt waren geweest. Wie weet volgend jaar mannen.
.